☆☆ นั ง แ พ น ☆☆

เมื่อความรักเข้ามาทักถึงหน้าประตู

---------------------------------------------------------------------------------

ในคืนหนาวเหน็บ ทุกคนหลับใหล                  หลงเหลือหญิงสาว ก้มหน้าร้องไห้

เสียงเคาะดังขึ้น เธอนั้นตกใจ                                    โอ้ใครหนอใคร ทักยามวิกาล

เธอเปิดประตู ดูพิศวง                                  ชายหนุ่มพะวง เก้ๆกังๆ

เธอร้องไห้หรือ เขาเอ่ยปากถาม                      ชายหนุ่มนิรนาม เงยหน้าสบตา

หญิงสาวอุทาน เจ้านี่เองหนา                         เป็นอันใดมา ทักข้าแบบนี้

มิได้ร้องดอก ชอกช้ำไม่มี                              เหตุด้วยข้านี้ ผงฝุ่นเข้าตา

เจ้าหนุ่มร้องอ๋อ งั้นข้าโล่งใจ                          ทุกข์ร้อนอันใด บอกเล่าข้ามา

ข้านั้นยินดี เป็นเพื่อนเจ้าหนา                                    แม่กัลยา อย่ากังขาเลย

หญิงสาวครุ่นคิด ชายหนุ่มนิ่งเฉย                    กระทั่งเอื้อนเอ่ย ถ้อยคำตกใจ

ข้านั้นชอบเจ้า เฝ้าพิศดวงหน้า                        ชื่นชมหนักหนา ตรึงตราดวงใจ

หญิงสาวสะดุ้ง เจ้ามาไม้ไหน                                    ด้วยเหตุอันใด สงสัยอย่างเคย

ชายหนุ่มเมียงมอง ทำหน้าตาเฉย                    ไม่เป็นอย่างเคย แอบเผยความใน

กระทั่งรุ่งเช้า คอยเฝ้าตามหา                          คอยถามเวลา คอยท่าห่วงใย

หญิงสาวสับสน วกวนหวั่นไหว                      นี่คืออะไร ในใจของเรา

รู้สึกดีหรือ หรือแค่ความเหงา                         บางครั้งไม่เอา บางครั้งต้องการ

หญิงสาวพินิจ แอบคิดสงสาร                         ชายหนุ่มคอยนาน ความกลัวของเธอ

หญิงสาวหวาดกลัว ใจรัวบรรเลง                     อยากจะครื้นเครง อย่างหญิงอื่นมี

แต่ความคาดหวัง ที่ฝังในใจ                           ยังเจ็บไม่คลาย ไม่หายสิ้นไป

กลัวใจ กลัวเจ็บ กลัวเก็บไปเศร้า                      หญิงสาวของเรา ทนเศร้าข้ามปี

ความโศกสะสม ระบมได้ที่                           หยูกยาไม่มี รักษาไหนเลย

ให้เวลาหน่อย ค่อยๆเยียวยา                          จะได้ไหมหนา พ่อหนุ่มหน้ามน

ทนอีกนิดเถิด พ่อคุณเหลือล้น                        ฉันนั้นทุกข์ทน ภาระมากมี

รอฉันหน่อยหนา ฉันเป็นแบบนี้                     มีเธอคนดี คอยห่วงใยกัน

ใยมาเร่งเร้า จะเอาคำตอบ                             ฉันนั้นก็ชอบ ขอขอบคุณหนา

แต่พ่อก็รู้ ตำรับหยูกยา                                 ที่จะรักษา แผลใจก็คือ

"เวลา" หมุนไป อย่างไรเล่าหนา                     ค่อยเยียวยา รักษาแผลใจ

อย่าถามถึงวัน อย่าถามวันไหน                       ฉันตอบไม่ได้ ฉันไม่รู้เลย

ฉันซึ้งน้ำใจ อยากจะเอื้อนเอ่ย                                    บ่อยครั้งอยากเผย ความรู้สึกไป

แต่ยังอีกหน่อย ค่อยๆเป็นไป                         ฉันอยากเตรียมใจ กับใครสักคน

ที่เป็นรักแท้ แน่นอนกมล                             ไม่วกเวียนวน ไม่มองหาใคร

คนที่ฉันรอ รักแท้หนใด                               ฉันอยากแน่ใจ ว่าต้องเป็นคุณ

ฉันจริงจังนัก เพื่อนทักบ่อยๆ                         ฉันเฝ้ารอคอย รักจริงรักเดียว

รักสนุกไม่เอา ฉันเกลียดนักเชียว                    ฉันหวังรักเดียว เสียดายเวลา

รักแล้วก็เลิก รักนักรักหนา                             เลิกไม่ร่ำลา รักไปทำไม

ขอเถิดนะคุณ ช่วยหน่อยได้ไหม                    ให้ฉันมั่นใจ จะรักคุณคนเดียว

ไม่เหลียวแลอื่น ไม่ฝืนโชคชะตา                     ไม่สนครหา ไม่โทษฟ้าดิน

ลองกลับไปถาม ตัวคุณเถิดหนา                      คุณใช้เวลา ศึกษาฉันไหม

ฉันมีทั้งแย่ มีทั้งใช้ได้                                  ไม่เลิศเท่าใคร ที่คุณเจอมา

แต่ฉันจะทำ สิ่งดีมีค่า                                   ตลอดเวลา ที่อยู่ด้วยกัน

อยากเรียกอะไร ก็ตามใจเถิด                          อะไรจะเกิด ก็ปล่อยมันไป

ผู้คนทั่วไป เรียกอย่างไรกัน                           รักมากแค่ไหน สิ่งใดแข่งขัน

ใช้อะไรวัดกัน ถึงเรียกว่าแฟน                        รักมากแค่ไหน ถึงจะแต่งงาน

รักกันหอมหวาน ซาบซึ้งเพียงใด                    ลองตรองดูก่อน ตอนนี้เถิดหนา

 วันหนึ่งอาจมา ทิ้งฉันเดียวดาย                       ฉันกลัวเหลือเกิน ฉันทนไม่ได้

 แทบจะขาดใจ บรรลัยชีวัน                            ฉันเคยจมอยู่ กับความโศกศัลย์

 ดั่งไฟตะวัน เผาแผดดวงใจ                            นั่งอยู่ไม่สุข คิดไปถึงไหน

 หม่อลอยออกไป หายใจขว้างลอย                  รู้ซึ้งความเจ็บ ที่เคยได้พบ

 ไม่มีวันจบ ไม่มีสิ้นไป                                ตราบถึงวันนี้ ติดอยู่ในใจ

 จะลบเลือนไป ได้อย่างไรกัน                         ไม่หวังจะลืม เพราะทำไม่ได้

 แต่หวังจากใจ เราเข้าใจกัน                                    สักวันจะบอก ความให้สุขสันต์

                       เพียงแต่รอวัน รอพิสูจน์ใจ                                    

เอ่อมมมมมมม

ชั้นจะเริ่มยังไงดี

คือว่า ... พักนี้ชั้นรู้สึกแปลกๆ

กับตัวเองค่ะหมอ

มันร้อนวูบวาบ ขึ้นมาซะเฉยๆ

อย่างกับใครเอาไฟมาจี้เนื้อตัว

ขนลุกซู่เทียวค่ะ บางคืนอีชั้นก็นอนไม่หลับ

พลิกไปพลิกมา กระสับกระส่ายพิกล

ไม่นี่คะ...อีชั้นไม่ได้เครียดอะไรเล้ย

บ้านช่องห้องหอ รถรา ไม่ได้ผ่อนอะไรกับเค้าหรอกค่ะ

อะไรนะคะ...เรื่องงาน

ทุกวันนี้ อีชั้นว่างงานอยู่กับบ้านไปวันๆ...จะว่าเรื่องงานก็คงไม่ใช่หรอกค่ะ

เล่าต่อนะคะ...บางคืนนะคะ กว่าจะได้นอน ตีสี่กว่า เข้าไปแล้ว

ปั๊ดโธ่ ... อีชั้นก็สู้ตื่นขึ้นมาดีกว่า ข่มตานอนไม่ได้แล้ว

ตื่นขึ้นมา ไก่ยังไม่โห่เลยค่ะ ขอบอก

เอาอีกแล้ว ตื่นมาแปบเดียว เอาอีกแล้ว

วูบวาบอีกแล้ว ตอนเช้าไม่เป็นอันทำอะไร วูบวาบๆ

จะเป็นลมก็ยังอีกหน่อย เป็นอยู่อย่างงี้สามสี่วันมาแล้วค่ะ

กว่าจะทุเลาลง ก็นู่นล่ะ ปาเข้าไปแปดโมง

อีชั้นก็ออกไปสูดอากาศ เปิดหน้าต่างออกไป

เอาอีกแล้ว ลมพัดอ่อยๆ แต่อีชั้นหนาวสะท้านเข้ามาถึงทรวงเลยค่ะ

มันหนาวเหน็บ ชาไปหมด อีชั้นรู้สึกวังเวง

โถ แม่เจ้าประคุณ  อีชั้นวังเวง รู้สึกเหงา ร้องไห้เป็นวรรคเป็นเวร

ข้างบ้านเห็นนึกว่าญาติเสีย ตะโกนถามกันใหญ่

อีชั้นอายมาก ปิดหน้าต่างหนี ก็ยังไม่เว้นมาเคาะประตูเรียก

หมอเข้าใจใช่มั้ยคะ...อีชั้นอยากอยู่คนเดียว

ไม่อยากเจอใคร เดี๋ยวชาวบ้านจะเอาไปพูดกัน

หาว่าอีชั้นบ้า

พอสายมาหน่อย อาการค่อยดีขึ้น อีชั้นก็ลงไปนั่งเล่น

ตรงชานบ้าน เปิดวิทยุฟังเพลงเบาๆ

เท่านั้นแหละค่ะ ได้ยินเพลง

พี่บี้เดอะดาว "อยากมี someone somone "

อีชั้นร้องไห้ ทุบหัวทุบอกตัวเอง

มันจะตายเสียให้ได้ ... มันปวดใจเหลือเกินค่ะ หมอ

อีชั้นแทบกินไม่ได้ นอนไม่หลับ ดีที่มียาลมมาช่วยดึงอาการไว้

ไม่งั้นอีชั้นมาหาหมอไม่ได้หรอกค่ะวันนี้

อีชั้นไม่อ้อมค้อมนะคะคุณหมอ

อีชั้นเป็นอะไรคะ บอกมาตรงๆ อีชั้นรับได้

จะได้รีบไปรักษา หยูกยาอะไร  แพงเท่าไหร่ก็ขอให้บอก

อีชั้นอยากหา เอ้ย อยากหายน่ะค่ะหมอ

--------------------------------------------------